Nedaye Aghaz-Sohrab

ندای اغاز

کفشهایم کو؟
چه کسی بود صدا زد سهراب؟
آشنا بود صدا؛ مثل هوا با تن برگ

مادرم در خواب است
و منوچهر و پروانه و شاید همه‎ی مردم شهر
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‎ها می‎گذرد
و نسیمی خنک از حاشیه‎ی سبز پتو خواب مرا می‎روبد

بوی هجرت می‎آید
بالش من پر آواز پر چلچله‎ها ست
صبح خواهد شد
و به این کاسه‎ی آب
آسمان هجرت خواهد کرد

باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی،
عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچ کس زاغچه‎ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت

من به اندازه‎ی یک ابر دلم می‎گیرد
وقتی از پنجره می‎بینم حوری
-دختر بالغ همسایه-
پای کمیابترین نارون روی زمین
فقه می‎خواند

چیزهایی هم هست؛
لحظه هایی پر اوج
مثلا شاعره‎ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش
آسمان تخم گذاشت *

و شبی از شبها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور چند ساعت راه است؟

باید امشب بروم!
باید امشب چمدانی را
که به اندازه‎ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی‎واژه که همواره مرا می‎خواند

یک نفر باز صدا زد: سهراب!
کفشهایم کو؟

Barton Fink

نقد فیلم :بارتون فینک

کارگردان:جول کوئن

نویسنده: جول و اتان کوئن

وجه تمایز شاخص بارتون فینک با دیگر آثار کوئن‌ها در شخصیت‌پردازی درست و باورپذیرش است. در بارتون فینک هم دو شخصیت محوری داستان یعنی بارتون و چارلی (مونت دیوانه) خصوصیات احمقانه و ضعف‌های واضحی دارند اما وجه نرمال‌شان بر ضعف‌ها و حماقت‌شان غالب است و همین است که شخصیت‌هارا باورپذیر می‌سازد.

بارتون فینک با نمایی از اهرمی در حال پایین کشیده شدن شروع می‌شود. گوهر فیلم هم همین است: سقوط تدریجی یک آرمان‌گرا.

بارتون نویسنده‌ی نمایش‌نامه است و بسیار آرمان‌گرا و بلندپرواز. او به دنبال شیوه‌ای نوین در هنر نمایش است؛ تئاتری برای همه‌ی مردم عادی؛ که به آن‌ها برای زندگی بهتر کمک کند. بارتون بسیار آرمان‌گراست و گویی هر آرمان‌گرایی در دنیای بی‌ثبات و متزلزل و نسبی ما به دنبال چیزی ثابت می‌گردد؛ دنیایی که ظاهرش با حقیقت درونی‌اش بسیار متفاوت است. برای دست‌یابی به این جهان‌بینی کوئن‌ها و اثرشان کافی‌ست به چرک و کثافت زیر کاغذدیواری‌های اتاق بارتون توجه کنیم که حاکی از نکبت و کثافتی است که در زیرِ لایه‌ی آراسته و مرتب جامعه جای گرفته. انسان‌ها هم ساکنان همین دنیای متزلزل و نسبی و دورو هستند و از این قاعده مستثنی نیستند. دورویی و دروغ‌گویی را در همه‌ی شخصیت‌های فیلم (غیر از خود بارتون) می‌توان دید.

چارلی(مونت) بیماری روانی‌ست که دقیقاً نمی‌توان به دلیل دوستی‌اش با بارتون پی برد. ایا صرفاً نیاز به هم‌کلام و هم‌صحبت داشته؟ ایا از صداقت بارتون خوشش آمده؟ آیا می‌خواهد و واقعیت تلخ دنیا را به بارتون نشان دهد؟ طرف دیگر هم اودری قرار دارد؛ تنها شخصیت زن واقعی داستان که به شکل جذابی مرموز و نیرنگ‌باز است. کوئن‌ها به‌زیبایی نسبی بودن را در داستان این زن و wp نشان می‌دهند. آیا واقعا این زن، نویسنده‌ی واقعی کتاب‌های نویسنده‌ی مورد علاقه‌ی بارتون بوده یا این صرفا چیزی‌ست که بارتون تمایل دارد باور کند؟ آیا اشکی که در پیک نیک برای wp می‌ریزد واقعی است یا تنها ترفندی است برای ایجاد رابطه با بارتون؟ و…

دروغ‌گویی، دورویی، تزلزل و نسبی بودن واقعیت در جریان‌ها و شخصیت‌های دیگر فیلم هم به‌خوبی به نمایش گذاشته می‌شود؛ مثلاً در سکانسی که بارتون به دیدن گایزلر (تهیه‌کننده‌ی فیلم والاس بیری) می‌رود ، گایزلر به بارتون می‌گوید: « هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که لیپنیک (رییس استودیو) از تو خوشش بیاد . چکار کردی؟ اون از تو خوشش اومده.» و در سکانس ما قبل آخر، جایی که لیپنیک گایزلر را اخراج کرده هم همین جمله را به بارتون می‌گوید «بیچاره گایزلر! از تو خوشش میومد.» واضح است که هیچ‌کدام راست نمی‌گویند. هیچ‌یک از این دو جمله‌ی مشابه صحت ندارد و این احتمالاً یک ترفند حرفه‌ای است. جایی هم لیپنیک از دستیارش لو می‌خواهد به پای بارتون بیفتد و عذرخواهی کند ولی لو امتناع می‌ورزد و اخراج می‌شود ولی در همان سکانس ما قبل آخر می‌بینیم که لو دوباره در کنار لیپنیک است.

صحنه‌ی کلیدی برخورد موج دریا با صخره را که دو بار تکرار می‌شود می‌توان به دو طریق تفسیر کرد. یک بار اوایل فیلم و دگر بار اواخر فیلم. بار اول زمانی‌ست که بارتون به هالیوود می‌رود؛ یک ادم مستعد با مانعی سخت برخورد می‌کند. و در پایان، یک انسان آرمان‌گرا با واقعیت‌های تلخ پیرامونش مواجه شده. این دو نوع تفسیر هم منطق بر مفهوم عدم قطعیت و نسبی بودن است که حتی در مورد خود بارتون هم صدق می‌کند. آیا او واقعا به نویسندگی علاقه دارد یا فقط از سر تنهایی و نقاط ضعفش به آن پناه برده است؟ نه سروصدای در و دیوارها و نه صداهای مشکوک اتاق بغلی و نه انجیل و نه…. هیچ‌یک نمی‌توانند به او ایده و انگیزه‌ی کافی برای نوشتن بدهند و فقط زمانی که تنها دوستش چارلی از زبان پلیس‌ها جانی و روانی خوانده می‌شود ایده و انگیزه برای نوشتن در او به وجود می‌آید چرا که بالاخره او چیزی با ثبات برای ایمان اوردن پیدا کرده؛ همان رابطه‌ی دوستی‌اش با چارلی و ایمانی که به دوستی و صداقت چارلی دارد. حالا او به آرمان‌هایش و نقطه‌ی اوج بلندپروازی‌هایش رسیده.

اما درست در سکانس بعدی (مجلس رقص)، وقتی از خالق بودن و نویسنده بودنش حرف می‌زند و با تمسخر دیگران مواجه می‌شود تلنگری به او زده می‌شود.: «برای که و برای چه می‌نویسی؟» اما این تلنگر بر او تأثیری نمی‌گذارد و او ایمانش را به اثرش و البته دوستش از دست نمی‌دهد تا این‌که به چشم خودش چارلی واقعی را که همان مونت دیوانه است می‌بیند و هم‌چنین خشونت آتش و التهاب پنهان و درونی او را که با هر قدمش آتش را به دنبال خود می‌کشد. اکنون بارتون متوجه می‌شود که چه‌قدر از درک آدم‌ها و دنیای پیرامونش عاجز بوده است. بارتون آرمان‌گرا می‌پنداشته که تنها خودش دغدغه و درگیری فکری داشته در حالی که این مردم عادی خود آن‌قدر درگیری و کشمکش درونی دارند که هیچ اهمیتی به بارتون و ایده‌ال‌هایش نمی‌دهند. اگر بارتون با دقت بیش‌تری به واقعیات دنیای پیرامونش توجه می‌کرد. از همان ابتدا که افراد پشت صحنه تئاترش با بی‌حوصلگی تمام وظایف خود را انجام می‌دادند متوجه می‌شد که تلاشش بیهوده است یا زمانی که زن و شوهری ثروتمند و سرخوش کورکورانه از اثر او تمجید می‌کردند. این آدم‌های معمولی آن‌قدر درگیر غرایز و مسائل پیش‌پاافتاده‌ی زندگی هستند که هیچ مجالی برای توجه به آرمان‌های او ندارند.

اما تا آخر هم بارتون فینک آرمان‌گرا قدرت مواجهه و رویارویی با واقعیات تلخ دنیای واقعی را ندارد و تنها راهی که برایش باقی مانده این است که به تخیلش پناه ببرد و در دنیای ساخته‌ی ذهنش زندگی کند. و چه کارکرد زیبایی پیدا می‌کند آن قاب عکس درون اتاق که پیش تر هم توجه بارتون را چندباری به خود جلب کرده بود. چه جزییات زیبایی دارد سکانس پایانی که دنیای ایده‌آل و آرمانی بارتون است. بارتون به همراه دختری زیبا در کنار ساحل دریا و به دور از اجتماع دورو و دروغ‌گو و واقعیت‌های تلخ پیرامونش.

آن‌جاکه دختر دو سؤال از بارتون درمورد جعبه می‌پرسد (بارتون جعبه را باز نمی‌کند به خاطر این‌که از واقعیت‌های تلخ خسته شده و ترجیح می‌دهد آن‌ها درون همان جعبه و پنهان بمانند ولی آن را با خود به همراه دارد تا این واقعیت‌های تلخ پنهانی را فراموش نکند) جواب بارتون «نمی‌دانم» است؛ بالاخره بارتون نسبیت را پذیرفته. در واقع هیچ چیز ثابت و پایداری وجود ندارد جز عدم ثبات و پایداری.

و قاب آخر و پرنده‌ای که بر فراز آب‌ها اوج می‌گیرد و بلافاصله سقوط می‌کند به‌زیبایی سقوط یک آرمان‌گرای بلندپرواز را نشان می‌دهد.

Nickelback - Burn It To The Ground

Burn It To The Ground

Well it's midnight, damn right
خوب الان نیمه شبه - عجب مثله اینکه اره
We're wound up too tight
ما خیلی تنگ به هم چسبیده شدیم - کنایه از همبستگی
I got a fist full of whiskey
من یک مشت پر از ویسکی دارم
The bottle just bit me
این بطری تازه گرفتتم
That shit makes me
Bat shit crazy
این مزخرف باعث دیوونه شدنم میشه
We got no fear, no doubt
ما هیچ ترس و شکی نداریم
All in, balls out
اینا باعث میشن کارمونو درست انجام ندیم

We're going out tonight
ما امشب میریم بیرون
To kick out every light
تا هر روشنایی ای رو بیرون بکشیم
Take anything we want
تا هر چی میخوایم بگیریم
Drink everything in sight
تا همه چیو تو دید بنوشیم
We'll go until the world stops turning
ما تا اونجایی پیش میریم تا جهان دیگه نچرخه
While we burn it to the ground tonight
همزمان با به اتش کشیدن زمین توسط ما امشب
We're screaming like demons
ما مثل شیاطین فریاد میکشیم
And swinging from the ceiling
و از سقف اویزون میشیم
I got a fistful of fifties
من یک مشت پنجاه دلاری دارم
Tequila just hit me
تکیلا (مشروب) همین الان گرفتتم
We got no class no taste
ما هیچ رده بندی یا سلیقه ی خاصی نداریم
No shirt and shit faced
پیرهن نداریم - چیز چهره نداریم
We got them lined up shot down
ما اونارو به خط میکنیم و میکشیم
Firing back straight crown
تاج پادشاهی را به اتش میکشیم

We're going out tonight
To kick out every light
Take anything we want
Drink everything in sight
We'll go until the world stops turning
While we burn it to the ground tonight

Ticking like a time bomb
مانند بمب زمانی تیک تاک می کنیم
Drinking till the night's gone
میخوریم تا شب بگذره
Get your hands off this glass
دستتو از لیوان مشروبم بکش
Last call my ass
بعدش بیا باسنم صحبت کن
No chain no lock
هیچ قفل و زنجیری نیست
'N' this train won't stop
و این قطار نمیخواد وایسه
We got no fear, no doubt
ما هیچ ترس و شکی نداریم
All in, balls out
اینا باعث میشن کارمونو درست انجام ندیم

We're going off tonight
To kick out every light
Take anything we want
Drink everything in sight
We'll go until the world stops turning
While we burn it to the ground tonight
We're going off tonight
To kick out every light
Take anything we want
Drink everything in sight
We'll go until the world stops turning
While we burn it to the ground tonight